Opeens denk ik, waarom eigenlijk ook niet! We kunnen dat nog steeds doen! Nergens ligt vast dat nu we, uit een klein dorp komen, drie kids hebben en een hele dikke zwangere buik dat niet meer kunnen doen. Hét terras voor het ultieme terras-gevoel is in ons dorp niet te vinden. Het moét een stadsterras zijn om de ervaring echt te beleven.

Ik bel Frank op met het voorstel, hij is enthousiast. Ik bereid de meisjes 3 en 1 jaar oud voor op het feit dat ze nog even een slaapje moeten doen, omdat we vanavond met z’n allen op avontuur gaan. Blijkbaar heb ik in verhaal, toonhoogte en fysiologie precies de juiste snaar te pakken, want ze laten zich relaxt in bed leggen en ik hoor ze daarna ook niet meer.

Als Frank thuis is pakken we als eerste de auto in. We hebben een nieuwe dubbele kinderwagen  (daar kan je nergens anders dan in de stad goed mee pronken) en we hebben nog geen enkel idee hoe we die in de auto (ook nieuw, want we hebben een vierde op komst) kunnen vouwen.

Na wat gestruggle komen we erachter dat we met zowel de nieuwe VW Sharan als de Bugaboo Donkey een goede keus hebben gemaakt en dat we aan beiden vast nog heel veel plezier zullen gaan beleven.

We lopen samen naar boven om op een geheimzinnige en uitgelaten manier de kinderen te wekken. We maken er een avontuur van en ze hebben er zin in. Ieder van ons kleed een meisje aan.

Onze oudste klimt via de kofferbak op zijn plekkie helemaal achterin. Meisjes in de stoeltjes en up we go.

Bijzonder dat we echt gaan, we gaan met de kinderen van huis om 18:00 uur in plaats van juist thuis aan tafel gaan om de dag al bijna weer af te sluiten.

Geeft me een groots vrij gevoel!

Eenmaal in de stad, ben ik blij dat Frank achter het stuur zit. Geen idee of die grote bak bij mij ook zonder problemen de parkeergarage was in gegleden en strak tussen twee andere auto’s was ingeparkeerd.

We komen erachter dat er ook een kermis in de stad is waar we later nog even naartoe zullen gaan.

Al snel vinden we een stel lege lounchebanken op een mooi terras. Ook de kaart ziet er goed uit, genoeg verschillende hapjes om te bestellen en elk familielid mee te plezieren.

We bestellen, we krijgen ons drinken, we proosten en ik zak naar achteren in de kussens. Maar toch niet helemaal. Het lijkt net of ik er niet helemaal in zak. Alsof ik de kussens wel aanraak, maar er niet echt tegenaan leun. Ik hou het gevoel dat er nog wat moet gebeuren. Dit is normaal gesproken het drukste moment van de dag. Oftewel spitsuur: Eten koken, vermoeide kinderen troosten, tafel dekken, iedereen bij het eten ondersteunen, zorgen dat we gezamenlijk afruimen, douchen, badderen, masseren, zingen, lezen nog een spelletje doen knuffelen.

Maar in het hier en nu van het terras is daar geen sprake van. En toch het blijft het zo voor me voelen.

Aan Frank merk ik het nog meer constant geeft hij kleine correcties bij de kinderen:  “Lens laat de kussens eens liggen” “Kate kijk uit met de Fristie” Didi geef je knuffel eens aan mij anders wordt ie vies” Er is niet echt een gesprek met hem te voeren.

Thuis vraag ik hem of hij er van genoten heeft. Of het oud-vertrouwt voelde net als vroeger. (Wellicht een typische vrouwenvraag) “Nee, niet echt”, antwoord hij. “Wel leuk dat we het gedaan hebben”. Ik vraag me af of het niet gewoon een keuze is om het zo te ervaren zoals we wensen. Ik had net zo goed wel heel relaxt achterover kunnen gaan hangen, drankje erbij, goed gesprek met Frank en heel gemoedelijke interactie met de kids. Wat maakt het nou uit dat er daarna nog wat moet gebeuren als we weer thuis zijn. Nu is Nu. Van een paar kussens op de grond een vies vestje en een vieze knuffel was er geen man overboord geslagen.

Ik stel voor het nog een paar keer overnieuw te doen deze zomer. Over drie weken met een beetje geluk al met vier kinderen in plaats van drie. Kunnen we nog beter leren om ons over te geven. Ons meer en meer in de kussens te laten zakken en te genieten van al het moois dat dit leven ons in het hier en nu te bieden heeft;-)

(Dat in de kussens zakken kan ik trouwens mooi oefenen in de kraamweek)

Ik heb hier moed voor nodig! Verschillende alarmbellen in mij rinkelen en zeggen: “Doe het niet”. Ik kies ervoor dat angsten vandaag mijn raadgevers niet zijn en ik voel me moedig en doe het toch. Ik schrijf het:

De zorgtaak is een vrouwelijke taak.

We proberen het te ontkennen en te onderdrukken, maar het is waar. De zorgtaak is een vrouwelijke taak.

Alles in het universum en op aarde is in te delen in vrouwelijke en mannelijke energie. Dat is het dualisme waarin we leven.

De zorgtaak is je overgeven aan wat is, gedienstig zijn, in het hier en nu leven, de verbinding met de ander(lees je kind(eren)) helemaal aangaan, rust zijn, geven, leven in ritme’s (denk aan: de dag, aan de manen en de seizoenen) en het creëren en uitvoeren van rituelen.

Al het bovengenoemde bevindt zich in het geheel der dingen in de vrouwelijke energie. Het zijn vrouwelijke waarden.

Dit betekent echter niet dat een man deze dingen niet kan en/of wil uitvoeren. Een man kan het evengoed. Hij is in zijn kern evenveel vrouw als dat wij man zijn.

Het moment net voordat we van onze wolk afsprongen om ons met de aarde te verbinden, hebben we moeten kiezen. Wij hebben er voor gekozen een vrouwtje te zijn en nestelden ons in de baarmoeder.

Nadat we de keus gemaakt hadden, hebben we dat deel in energie in onszelf dat het mannelijke en de mannelijke waarden vertegenwoordigden weggedrukt. We hebben het als ware achter het gordijn gezet in het donker onzichtbaar.

Vrouwen zijn al tientallen jaren bezig om hun eigen mannelijke helft weer achter dat gordijn vandaan te halen. Velen van ons doen dat nogal rigoureus of in gevecht. We hebben de man in onszelf jubelend in de armen gesloten en de vrouw achter het gordijn gezet of we proberen haar er tevergeefs achter te krijgen. Vervolgens voelen we ons ongelukkig en krijgt het mannelijk deel de schuld.

De strijd tussen de sekses speelt zich dus ook of misschien juist in onszelf af.

Dat uit zich in een enorme weerstand op vrouwelijke taken en een enorme boosheid op iedereen en alles die ons aan de vrouwelijke waarden op aarde herinnerd.

Dit proces is mij heel bekend. Ik kon op het schoolplein staan tussen alle moeders en alleen maar walging voelen. Daar zijn ze weer, van díe moeders. Bah. Nou ik hoor niet bij hen. Ik ben een geslaagde succesvolle vrouw die toevallig ook kinderen heeft en op het schoolplein staat. Tot ik ontdekte dat de walging die ik voor hen voelde de walging was voor de vrouw/de moeder in mezelf. Ik waardeerde haar helemaal niet. Ik vond haar onbelangrijk voor de maatschappij, slaafs en sloofs. Je gaat je toch niet opofferen! Geld wilde ik verdienen. Een succesvolle praktijk moest er komen. Veel mensen die mijn naam kennen en mijn als een professional zien dat was mijn doel. Ik zocht naar manieren om dat naast mij gezin zo snel mogelijk te realiseren. Mijn man en het mannelijke deel in mezelf werkten echter niet goed mee en daar werd ik erg nijdig om.

Wat bleek was dat het zoeken naar een balans tussen mijn werk en het zorgen voor mijn gezin dezelfde zoektocht was als de balans tussen in mezelf keren en mezelf in de maatschappij neerzetten, tussen mijn hart en mijn hoofd, tussen het vrouwelijke en het mannelijke in mezelf.

Dat inzicht zorgde direct voor meer waardering voor en verbinding met andere moeders op het schoolplein en minder discussies tussen mij en Frank. Opeens hadden we geen afsprakenlijstjes meer nodig, van wie doet wat? Ik vond het heerlijk om z’n overhemden te strijken. Gewoon omdat hij er geen tijd voor had en ik van hem hou. Ik stopte met vechten en accepteerde ’t als hij te laat thuis kwam en afspraken vergat. Ik hoorde de mopperende stem in mezelf soms nog wel, maar zocht dan naar een stem die zei: “Wat fijn dat hij er nu is”.

Hij vond het opeens heerlijk om na een liefdevolle bereide maaltijd van mij alle drie de kinderen uitgebreid naar bed te brengen zodat ik lekker aan het werk kon.

Moeiteloosheid werd de enige afspraak tussen ons dat we met de wind meefietsen.

Wat  voor ons betekent dat we waarderen wie we zelf zijn, wat we doen en betekenen in dit leven. Dat we waarderen wat we vóór elkaar doen en betekenen. Dat we niet meer vechten en strijden tegen elkaar en dus tegen dat andere deel in onszelf.

Ik doe met plezier zijn was en hij betaald met plezier mijn te dure schoenen. En wat blijkt (dit is de grootste grap), dat ik nu moeiteloos meer verdien en Frank ook graag even een wasje tussendoor doet. Soms is ons huis netjes en heeft alles structuur, het andere moment is het rommelig en chaotisch. Wie de ruimte heeft pakt het op en de ander haakt vanzelf weer aan. Het is zoals het is.

Waarschijnlijk ben ik nog steeds meer aan het zorgen dan Frank, maar eerlijk gezegd heb ik geen idee, ik ben er niet mee bezig. Ik ben te druk met genieten van mezelf, hem, onze kinderen en mijn werk.

Heb je de wens dat je partner wat meer vrouwelijke energie toe laat in zichzelf?

Wil je dat hij als van nature tijdens de ochtendstress de dingen oppakt die er moeten gebeuren, ’s avonds in een handomdraai het huis op orde maakt en ook aan cadeautjes en attenties voor familie- en vrienden denkt?

Begin dan door het vrouwelijke in jezelf te waarderen. Wees er trots op en geniet ervan. Als je partner thuiskomt en jou heel blij achter het fornuis aantreft zal hij eerder op zijn werk denken; “Ik wil naar huis, want daar gebeuren dingen die ik niet wil missen”

Doordat jij het vrouwelijke in jezelf waardeert, waardeer je ook het vrouwelijke in hem. Als jij moppert op jouw vrouwelijkheid mopper je ook op een deel in hem. Je zegt eigenlijk onbewust tegen hem; “Ik zou haar (z’n eigen vrouwelijke deel) maar achter het gordijn laten, want gelukkig zal ze je niet maken!”

Dit zal je uiteindelijk een moeiteloos een balans tussen werken en zorgen geven.

Het zoeken naar balans blijft voor ieder van ons een individueel proces maar heeft vele collectieve overeenkomsten. Als je wilt kun je er veel humor inleggen en er smakelijk om lachen met je partner en je vriendinnen.

En ik weet, lieve dames, lieve moeders dat het makkelijker gezegd dan gedaan is. Jullie willen zo graag de wereld in. Jullie willen jezelf laten zien en gezien worden. Jullie willen actie en de wereld aan jullie voeten. Het enige wat je in de weg zit om dit werkelijk te bereiken is die stapel was thuis, die huilende peuter die aan je broek hangt en geen vijf minuten zonder je kan, die puber die z’n huiswerk niet maakt als jij er niet bent en al die to-do-lijstjes in je hoofd.

Je bent net als ik en vele anderen. En toch als we willen stralen en groeien als mannen & vrouwen (vaders & moeders) hand in hand is er geen andere weg dan alles te omarmen zoals het nu is!

Kook jij vanavond als vrouw/moeder met veel plezier, een open hart en al je aandacht een heerlijke maaltijd voor je partner/gezin en waardeer je vanaf dit moment al de zorgzame kanten in jezelf?

-Dan geef je het voorbeeld hoe we met vrouwelijke waarden om kunnen gaan in het leven aan alle mannen, jongens en alle meisjes die nog vrouw worden.

Veel succes

Wat zijn jouw bevindingen na aanleiding van dit artikel? Geef je reactie

De moeder die wil moederen vanuit haar hart. Ze is op zoek naar haar innerlijke wijsheid en naar afstemming op haar kind(eren). Ze zoekt naar balans tussen leven voor zichzelf en leven voor haar gezin. Ze zoekt naar momenten van bezinning en naar verbinding met andere moeders.

WAT GEEFT DEZE SLOWDOWNCOFFEE JOU?

• Een nieuw licht op opvoedingsuitdagingen
• De verdieping en afstemming die je bij het consultatiebureau mist
• Bezinning in je eigen moederschap en verbinding met andere moeders

WAAR, WANNEER EN HOE DUUR IS HET DAN?

• Iedere vrijdag
• Elke vrijdag een ander onderwerp
• Van 10.00 uur tot 12:00 uur
• Seets2Meet Maarssen
• € 18,- pp (kinderen mogen altijd mee en betalen niets)
• Van te voren opgeven op http://www.mindz.com/events/SlowDownCoffee_voor_de_nieuwe_moeder
• Neem foto’s van je kind(eren) die er niet bij is/zijn mee

AAN WAT VOOR EEN ONDERWERPEN MOET IK DAN DENKEN?

PERSOONLIJKE VRAGEN

Elke SlowDownCoffee is het mogelijk om persoonlijke vragen binnen de groep aan Loes te stellen ook over andere onderwerpen. Mocht je behoefte hebben aan individuele verdieping dan is het mogelijk om na die tijd rond 12.30 uur in Seats2Meet een individuele sessie met Loes te plannen tegen dezelfde voorwaarden als in haar praktijk. loes@liefdewijs.nl of 0646231176

LOES RUESINK

De SlowDownCoffee wordt verzorgd door Loes Ruesink van LiefdeWijs

Ze is getrouwd met Frank en samen hebben ze drie kinderen: Lens, Kate en Didi.

Als kind en jonge vrouw merkte ze dat ze mede door haar heldervoelendheid een ander wereld-, mens- en kindbeeld had dan o.a. haar ouders en docenten op de PABO en collega’s in het onderwijs.

Eenmaal werkzaam in het onderwijs voelde ze dat ze van buitenaf meer voor kinderen zou kunnen betekenen dan vanuit het onde­rwijs­syste­em. Ze werd jong moeder en deed oplei­dingen tot energ­etisch- en psyc­hosoc­iaal (kind­er)th­erape­ut.

In haar eigen bedrijf LiefdeWijs werkt ze met principes uit de regressie- en de reïnc­arnatie therapie, fami­lieop­stell­ingen en het Sjama­nisme. In alles wat ze doet is haar mediu­mschap en het werken met helende energie verweven. De balans tussen innerlijke man, vrouw en kind komt vaak aan bod. Ze geeft sessies vanuit een onuit­putte­lijke creat­iviteit en intuïtie. Ze werkt snel en doelt­reffe­nd. Face to face in haar praktijk in Lettele, in Seats2Meet in Maarssen en bij het gezin thuis of van een foto. Met jonge kinderen werkt ze door te babyfluisteren met jongeren en ouders werkt ze door helder en eerlijk met ze te communiceren.

Tijdens de SlowDownCoffee ochtenden die ze bij Seats2Meet in Maarssen op vrijdagochtend verzorgt komen moeders (eventueel met kinderen) samen rond een onderwerp. Het is als een soort alter­natief consu­ltati­ebure­au in combinatie met een moment van bezinning voor jezelf en verbinding met elkaar.
Ze begeleidt hierin moeders verder te kijken dan de fysieke, praktische verzorging van kinderen en het stellen van grenzen. Vaak liggen oplos­singen op een ander niveau dan dat je kunt bedenken. Ook wil ze hen uitnodigen om zichzelf en anderen als moeder meer te waarderen.

“Kinderen laten me tijdens het babyfluisteren vaak de enorme liefde voor hun moeder voelen. Daar krijg ik dan kippenvel van. Deze mogen moeders ook meer voor zichzelf gaan voelen.”

”Ik zet al mijn kennis en kunde in om ouders en kinderen in
deze soms moeilijke tijd te begel­eiden. Ouders zoeken naar
manieren om hun kinderen, die zo anders zijn dan zij waren, te
bege­leiden en kunnen hiervoor vaak niet bouwen op een
stabiele liefd­esrel­atie.”

“Wat ik echt goed kan en goed begrijp is “kind zijn” & “moeder zijn” in deze nieuwe tijd.”

www.liefdewijs.nl

Ik ben er van overtuigd dat wij moeders heel veel voor elkaar kunnen betekenen als we ons allemaal bewust worden van de beoordeling en veroordeling van elkaar.

Als ik op het schoolplein sta, voel ik de veroordeling en beoordeling van elkaar. Ik wordt er hoe dan ook deel van. Er is niemand oorzaak. Het is het gevolg van duizenden jaren waarin beetje bij beetje de vrouwelijk rol/energie in de samenleving is ondergewaardeerd en wij gestopt zijn elkaar echt te vertrouwen en ons echt met elkaar te verbinden.

Hoe herstellen wij de verbinding met elkaar?

Volgens mij door te beginnen met gevoelens en gedachten in onszelf te uiten. Eerst naar onszelf toe en daarna naar anderen toe. Deze kunnen heel wisselend zijn. Als we dat doen nemen we een groot risico. Want wat vindt een ander daarvan? Begrijpt een ander ons wel? Doen we het wel goed? Zijn we nog wel een goede moeder in de ogen van anderen?

Ik zie ons onze moeilijkheden, onmacht, gevoelens en gedachten delen. In een sfeer waarin je goed bent zoals je bent. Jezelf te beoordelen en veroordelen is niet meer nodig.

Laten we de verbinding tussen moeders weer herstellen. Laten we elkaar aanmoedigen om helemaal in verbinding te gaan met elkaar en daarmee met onszelf.

In de loop van de eeuwen zijn we gaan neerkijken op “DE MOEDER” en moederschap, het moment in tijd is gekomen om er tegenop te gaan kijken. Om haar te eren.

Tijdens de SlowDownCoffee geef ik vanuit andere dimensies en niveau’s inzicht op dagelijkse problemen van moeders zoals bijvoorbeeld: Slaapproblemen van jonge kinderen. Waarna we met elkaar delen over wat we ervaren, voelen en denken zodat we elkaar echt kunnen ontmoeten zonder veroordelingen en beoordelingen. Vol respect over het pad dat iedereen voor zichzelf heeft te gaan in het leven en in het bijzonder in moederschap.

Woon een SlowDownCoffee bij en ontvang een nieuw licht op jouw dagelijkse uitdagingen in moederschap en voel je gewaardeerd als moeder tussen moeders.

Wat heb jij nodig van andere moeders? Zijn het tips en trucs? Of is het met name een heel nieuw perspectief, begrip, aandacht, gezien en gehoord worden & een open mind?

Ik waardeer jou als moeder, waardeer jij mij en alle anderen ook?

OM BIJ STIL TE STAAN

Op een dag zat een jonge vrouw bij haar moeder thee te drinken.
Ze spraken over het leven, het huwelijk, over de verantwoordelijkheden in
het leven en de verplichtingen die volwassenheid met zich meebrengt.

De moeder roerde in de thee en zei bedachtzaam tegen haar dochter:
Vergeet je zusters niet.
Ze worden steeds belangrijker naarmate je ouder wordt.
Hoeveel je ook van je man houdt, hoeveel je ook van de
kinderen die je misschien zult krijgen zult houden,
je zult altijd je zusters nodig hebben.
Denk eraan zo af en toe met ze mee te gaan en
dingen met ze te doen.
En onthoud dat “zusters” alle vrouwen betekent.
Je vriendinnen, je dochters, je collega?s en al je vrouwelijke familieleden.
Je hebt vrouwen nodig.
Zo is het met vrouwen.

Wat een grappig advies, dacht de jonge vrouw.
Ik ben een pasgetrouwde vrouw.
Mijn man en het gezin dat we zullen stichten zal zeker alles
zijn dat ik nodig heb om mijn leven waardevol te maken.

Toch luisterde ze naar haar moeder.
Ze hield contact met haar zusters
en maakte ieder jaar meer vriendinnen.
Naarmate de tijd verstreek, kwam ze er langzamerhand achter dat haar moeder wist
waar ze het over had.
Als door de tijd en het leven veranderingen en mysteries in een
vrouw groeien zijn zusters de steunpilaren in haar leven.

De tijd verstrijkt
Het leven gebeurt
Afstand scheidt
Kinderen groeien op
Liefde groeit en vergaat

Geliefden overlijden
Harten breken
Ouders sterven
Loopbanen eindigen

Maar .. zusters zijn er, tijd en afstand maken niet uit.
Een vriendin is altijd binnen bereik als je haar nodig hebt.

En als je alleen door dat eenzame dal moet gaan,
zullen vrouwen in je leven aan de rand staan om je aan te moedigen,
voor je te bidden, ten gunste van je tussenbeiden te komen
en je aan het eind met open armen te ontvangen.
Soms lappen ze regels aan hun laars en lopen ze naast je.
Of komen ze om je eruit te tillen.
Vriendinnen, dochters, kleindochters, schoondochters, zusters,
schoonzusters, moeders, grootmoeders, tantes,
nichten en buurvrouwen, allemaal zegenen ze je leven.
De wereld zou niet hetzelfde zijn zonder deze verbondenheid tussen
vrouwen.

Toen we dit avontuur, genaamd vrouw-zijn begonnen,
hadden we geen idee van de ongelooflijke vreugde en verdriet
dat ons te wachten zou staan.
Noch wisten we hoe we elkaar nodig zouden hebben en nog steeds
nodig hebben.

Stuur dit aan alle vrouwen die je leven betekenis geven.

GUARDIAN ANGEL
Engelbewaarder

Doe niet alsof het Verlangen

Niet in Jou leeft,

als de slinger van een klok.

Je bent verdwaald en Je Hart

heb je verdonkeremaand.

Maar het leven, Diepe Vriend,

heeft er genoeg van

om steeds maar door te gaan

zonder jou

Het is als de hand van de moeder

Die haar kind kwijt is .

En als je ook maar een beetje

Lijkt op mij, ben Je bang geweest.

En als Je ook maar een beetje

Lijkt op mij, ben je ook moedig geweest.

Er is plaats in deze boot:

Neem plaats

Neem jouw roeispaan op, en samen

-          Allemaal Samen –

Zullen Wij Onze harten

Terugroeien

naar huis

‘Het verlangen” Em Claire

Wanneer je weg bent met de kinderen en ik een hele dag vrijheid tegemoet ga om te schrijven voel ik me niet blij maar verdrietig.

Jij doet dingen uit angst voor mij! Wat maakt dat van mij? Gisteren hoorde ik op de TV zeggen; “als mijn vader vroeger de garagedeur achter zich dichtgooide dan verstijfden wij in de woonkamer. O, papa is weer thuis, is hij dronken of agressief?”

Eigenlijk is dit hetzelfde alleen subtieler. Jij loopt op je tenen, net als de kinderen met een dronken en agressieve vader zullen doen. Er is een deel in jou die bang voor mij is. Bang voor mijn reactie, mijn scherpte & mijn boosheid.

Gisteren hadden we het hier ook over.

We hadden afgesproken dat ik niet alleen met de kinderen zou eten. Ik had er behoefte aan dat je na de afgelopen maanden nu toch weer thuis zou zijn tijdens het avondeten. Omdat het gezelliger is. Omdat de kinderen meer in hun behoefte naar aandacht na een drukke dag worden voorzien als er twee ouders zijn.

Het was de eerste werkdag nadat we die afspraak hadden gemaakt. Je zou er om 18.15 uur zijn, maar je was er om 19.15 uur.

“Ik wilde er heel graag op tijd zijn” zei je bij thuiskomst met een ernstig gezicht wat er onuitgesproken aan toevoegde; “maar ik kon er niets aan doen, het ligt buiten mijn macht, ik moet geld verdienen, daarbuiten gelden wetten die niet samengaan met op tijd bij mijn gezin zijn, jij ziet dat niet, jij bent een vrouw”.

Ik keek in je ogen, zag jouw ogen en zag direct daarna alle ogen van alle mannen die jou hierin zijn voorgegaan. De ogen van je vader, je opa’s en je overgrootopa’s. Ik voelde mezelf en ik was niet slechts Loes, ik was mijn moeder, mijn oma’s en mijn overgrootoma’s ineen.

Ik voelde niet mijn boosheid, verdriet en onmacht alleen, maar die van miljoenen andere vrouwen. Ik wil het graag anders doen net als zij dat wilden. Ik heb geen idee hoe. Net als dat zij dat niet hebben geweten. Ze hebben het mij niet kunnen leren, net als jij het niet van de mannen achter je hebt geleerd. Ik heb geleerd zielig te doen en te mopperen op dat soort momenten. Jij hebt geleerd me naar de mond te praten en de boel te sussen.

Je bent naar huis gereisd met bewust of onbewust mijn reactie in gedachte. Terwijl je je eigenlijk op de kinderen had willen verheugen. Eigenlijk maak je mij daarin belangrijker in je leven dan ik behoor te zijn. Zoals ik ook zo vaak met jou doe. In ons hart willen we ons graag op de kinderen richten, maar in de praktijk zijn we vaak vooral met elkaar bezig. We willen naast elkaar hand en hand achter onze kinderen staan. In werkelijkheid staan we tegenover elkaar en dwalen de kinderen wat om ons heen. Afwisselend nemen we de rol van dader en slachtoffer op ons, in dit toneelstuk. De slachtoffer is ons beiden favoriet.

Echt oplossen en het anders doen, lukt ons nog niet.

Gisterenavond voelde ik me enorm verdrietig. Ik wil mijn kinderen graag die aandacht en stabiliteit geven, ik wil het graag anders, maar ik weet niet hoe. Als je naast me zit, terwijl ik huil en huil, zeg je: “Vroeger had ik een verdrietig klein meisje gezien als je zo op de bank zit, nu zie ik een sterke vrouw die de vrouwenenergie van haar voor voorouderlijn transformeert” Dank je wel dat je dat ziet. Fijn dat je me ziet. En dat je me ziet betekent dat het ook bij jou gaande is. Heling is nabij.

Ik blijf voelen, schreeuwen, huilen en delen net als jij. Samen komen we tot een nieuwe nog niet vertoonde vorm. En om dat te vieren trouwen we opnieuw. In een vorm die voor onze voorgaande generaties niet haalbaar was.

Ik hou van je Frank

Liefs Je Vrouw.

Ik kan je helpen bewust contact te maken met je kind. Ik kom dan langs om een meditatie/visualisatie te doen met jou/jullie. Daarbij geef ik ook feedback op wat ik bij jou, je kid(s) en je huis voel.

Hieronder wat reacties van ouders waar ik al ben geweest:

Achter je staan je ouders, opa’s en oma’s, overgrootouders en overovergrootouders en zo verder. Naast je staan broers en zussen en diagonaal achter je staan ooms en tantes.

Kortom het is een drukte van belang om je heen. En dat kan behoorlijk benauwd voelen. Al die mensen hebben hun verdriet, hun angsten, hun overtuigingen, hun boosheid, hun wandaden, misdrijven en hun trauma’s. Die verhalen houden ze misschien wel voor zichzelf, maar die energie verspreiden ze over iedereen.

Die energieën zijn overal bij iedereen in de familie. Bij de één meer dan bij de anderen, maar het heeft invloed op iedereen. Het is als een etage die op jullie schouders drukt. Jullie zijn de pilaren die de etage dragen. De ene draagt meer dan de ander omdat die langer of krachtiger is. Toch voelt iedereen dat de etage er is. Als het niet bewust is dan is het wel onbewust.

Deze energieën drukken zo hard omdat ze vrijgelaten, losgelaten willen worden. Energie wil vrij zijn, lees: wij willen ons vrij bewegen en vrij voelen. En dat mogen we ook. We zijn echter wel naar de aarde gekomen om de dualiteit te voelen. We willen eerst beperking, gevangenschap, druk etcetera voelen om daarna te ervaren wat vrijheid is.

Ben je er aan toe om de vrijheid weer te voelen? Om familiekarma te helen? Dan is een familieopstelling iets voor jou!

Laat me weten met welke ervaring/vraag je de opstellingen zou willen doen.

Familieopstellingen kunnen altijd en overal. Na aanleiding van de geïnteresseerden, maak ik een groepje en prik ik een locatie, datum en tijd.

Liefs Loes

Als ik hoog boven de aarde zweef als een adelaar, zie ik geen mannetjes of vrouwtjes. Zie ik geen verwachtingen en patronen, zie ik geen overtuigingen en blokkades. Geen angst voor afwijzing, geen verdrietig of boos innerlijk kind. Ik zie ons dansen. Twee mensen die dansen in harmonie met veel kinderen erbij.  Ik begrijp de keuzes die wij als ziel hebben gemaakt. Ik snap waarom jij bent, wie je bent en tegenkomt wat je tegenkomt. Ik heb respect voor je pad en deze is gelijk aan die van mij. We zijn gelijke. Ik ben jou en jij bent mij.

En dan valt de adelaar hard op de aarde neer en verandert in een slang. Wat heb ik toch een hekel aan en angst voor dat beest als ik haar zie, maar als ik er eenmaal in stap; En over de aarde heen glibber zie ik je sokken die naast het bed liggen, het snoer van de strijkijzer die niet is opgeruimd en ruik ik de vettige stank van de verse spinazie die je ging frituren in plaats van roerbakken gisteren. Ik kom er helemaal in en wordt lekker giftig en zwart. Sissend glij ik over de grond. Ik bedenk me hoe hard ik de afgelopen dagen heb gewerkt voor een gezellig schoon huis en hoe jij dat binnen enkele uren kan verwoesten. Ik noem je een olifant in een porselein kast. Ik haat je. Ik voel dat ik jouw “fouten”recht moet zetten en dat vind ik heerlijk. ik kan me eindelijk weer opofferen voor jouw vergeetachtigheid en onhandigheid. Ik brei het wel weer recht voor jou. Zie hoe goed ik dat kan? Zie hoe goed ik dat doe? Zie mij eens goed zijn! Ik ben fantastisch een supermoeder en übervrouw. En ondertussen huil en schreeuw ik manipulerend om jou duidelijk te maken, dat je nu echt te ver bent gegaan. Ik voel me heerlijk.

Aan het eind van de dag in jouw armen voelt het echter niet prettig meer, was jij niet die man die eigenlijk; onhandig, vergeetachtig is en waar ik niets aan heb. Was jij diegene die er nooit is wanneer ik hem nodig heb. Me ook nooit kan geven wat ik nodig heb. Ik voel schaamte dat ik je heb gemanipulerd en kleingemaakt en kan de liefde, die je wil geven niet meer ontvangen. Het voelt opeens enorm ongemakkelijk als jij zo vol overgave naast me ligt, zegt dat je me mooi en lief vindt en me wilt beminnen. Ik kan me helemaal niet laten gaan, laat staan klaarkomen.

Terwijl ik voel dat ik door met je te vrijen, klaar te komen en samen te smelten juist alle negatieve energie zou kunnen loslaten en weer kan opstijgen als een adelaar beslis ik me van je af te sluiten.

Dus de volgende morgen begint het mopperen weer van voor af aan. Of het nu hardop, binnensmonds of in gedachten is, het maakt niet uit, het is hetzelfde. En ik weet dat jij hetzelfde doet op andere thema’s

Welke keus gaan wij maken Lief ? Uiteindelijk moeten we het op het niveau van de slang toch doen? Hier op aarde, jij en ik. man en vrouw, vader en moeder, kostwinner en huisvrouw. Wil je mij eren om de liefde die ik jou en onze kinderen geef door o.a. voor jullie en ons huis te zorgen? Dan eer ik jou om de liefde die jij mij en onze kinderen geeft door o.a. geld voor ons te verdienen en de rekeningen te betalen. Laten we er voor kiezen om de fantastische dingen van elkaar te zien. En dan ’s avonds ontmoeten we elkaar en vieren we het respect en de liefde die we voor elkaar hebben als man en vrouw. Waardoor we weer éénheid ervaren.

Met jou wil ik dit doen, met jou wil ik dit helen/transformeren.

Zoen Loes

Mannelijke en vrouwelijke energie op aarde is steeds meer aan het samengaan. Zie  http://cli.gs/TrbVs1 Het nodigt ons uit om liefdesrelaties opnieuw uit te vinden. Om oude patronen en energieën te transformeren.

Herken je dit? Ben jij met jouw partner ook een nieuwe manier van samengaan aan het vinden?

De medicijnvrouwen en mannen van Zuid – Amerika hebben eeuwen hun wijsheid verborgen gehouden. Zij droegen deze van generatie tot generatie over. Met daarbij de wetenschap dat ze het opnieuw wijd zullen verspreiden als de gletsjers smelten. Dat moment is nu.

Dit is het moment in de geschiedenis dat mannenenergie en vrouwenenergie zich opnieuw in allerlei vormen gaan verenigen. Ik heb zelf mogen ervaren dat mijn innerlijke man en innerlijke vrouw hun balans weer terug hebben gevonden.

Dit is het moment waarop we weer meer vanuit ons hart durven te leven. En ons meer bewust worden zvan onze ziel en de bezieling in alles. Dat is niet altijd makkelijk, ook niet voor mij. We komen van ver en het is een evolutionaire stap. Je kunt je nu nog niet voorstellen wat je nog kunt waarnemen buiten je zintuigen om. Welke kennis en wijsheid daarin nog voor het oprapen ligt.

Wij, vrouwen zijn enorme stappen in ons leven aan het maken. Bewust of onbewust. We zijn op zoek naar werk om vanuit ons hart te doen. We zijn ons aan het losmaken van gedachten en patronen die lange tijd van ons zijn geweest, maar dat van oorsprong niet waren. We willen de verwachtingen van onze ouders, werkgevers en de samenleving loslaten kiezen voor wat goed voelt. We lezen bijvoorbeeld de happinez, sporten, eten bewust, mediteren en verenigen ons met andere vrouwen. We kiezen bewust om de behoeftes van onze kinderen te zien en daarop te reageren.

In dit alles moeten wij het wiel zelf uitvinden, we hebben geen voorbeelden van onze oma’s en moeders gekregen.

De kinderen die wij gekregen hebben en die we nog krijgen, gaan voor ons buitengewoon leven. Zij zullen dingen waarnemen, inzien en leven die wij niet voor mogelijk houden. Ik doe dit op dit moment ook ten opzichte van mijn ouders, maar niet toen ik een klein kind was. Toen hield ik rekening met mijn ouders. De inzichten en de waarnemingen die ik had en wat niet in hun referentiekader lag blokte ik of hield ik verborgen.

Kinderen van nu zullen dat steeds minder doen. Zij zijn zonder schuldgevoel de pijnlijke spiegel. Wij worden door hen steeds meer geconfronteerd met onze beperkingen en onze angsten. Met verdriet, frustratie en boosheid. En juist daardoor voelen we meer en meer het licht, de liefde en het plezier in onszelf en het samenzijn hier op aarde.

Laten wij als moeders elkaar hierin steunen en samen genieten. Laten we samenwerken om weer helemaal onszelf te worden en om onze  kinderen te begrijpen en te begeleiden. Laten wij alvast de verandering zijn die onze kinderen willen bewerkstellen.

Doe je mee?

Dan ben je van harte uitgenodigd voor een SlowDownHighTea. Ik wilde deze workshop peilsnel laten plaatsvinden, maar ze draagt haar neem niet voor niets dus SlowDown. Deze workshop zal vanaf +/-september tweewekelijks door het hele land plaatsvinden. Zodat moeders samen kunnen bloeien en groeien in de nieuwe tijd.

SlowDownHighTea

Mindfulness, fun en inspiratie voor (aanstaand) moederschap in deze nieuwe tijd.

Van 10.00 uur tot +/-17.00 uur.

Weet er nog iemand een locatie en/of cateraar ergens in Nederland? #durftevragen

Kan je aan deze workshop nog extra ruchtbaarheid geven? #durftevragen

Weet je een tijdschrift die haar naam aan deze workshop zou willen verbinden? #durftevragen

Weet je mensen die het leuk vinden om mee te doen, wil je ze het laten weten? #durftevragen

Wil je graag meedenken en meedoen in de organisatie van de SlowDownHighTea? #durftevragen

Laat het me weten door een direct message via twitter te sturen of mij te bellen op 0646231176